Właściwości lecznicze produktów
użytych do produkcji

Gorczyca biała posiada pozytywne właściwości energetyczne, tzw. biostymulator zdrowia. Systematyczne używanie wyrobów z gorczycy łagodzi i przyspiesza leczenie między innymi w następujących schorzeniach:
  • bóle głowy; migreny; zatoki;
  • bóle reumatyczne;
  • przeziębienia; grypa; stany zapalne;
  • zwyrodnieniowe kręgosłupa i stawów; bóle mięśniowe; bóle korzonkowe; złamania;
  • gojenie ran;
  • otyłości; astmie;
  • miażdżycy; nadciśnieniu i niedociśnieniu (regulacja);
  • nerwobólach; zmianach prostaty;
  • obrzękach; łuszczycy; hemoroidach; bezsenności.


  • Wpływa korzystnie przy podatności do zachorowań na: choroby serca, wątroby, nerek, żołądka, depresjach, nowotworach, zapobiega nadmiernemu poceniu się.


    Gorczyca biała posiada pozytywne właściwości energetyczne, tzw. biostymulator zdrowia.
    Emituje ona pozytywne promieniowanie bioenergoterapeutyczne o bardzo dużej mocy.
    Jedno jej ziarenko o średnicy 2 mm wytwarza biopole o promieniu około 10 cm, co stanowi rekord spośród zbadanych do tej pory roślin i organizmów.
    Wpływ tego promieniowania na ludzki organizm jest postrzegany jako bardzo pozytywny (poprawa samopoczucia, wzrost odporności, przyspieszenie leczenia).
    Pole wytwarzane przez gorczycę wyrównuje poziom ludzkiego biopola.
    Jest to bardzo ważne w procesie leczenia, ponieważ w obszarach narządów objętych stanem chorobowym występuje zanik naturalnego pola biologicznego lub jego zniekształcenie.
    Z tego też powodu komórki mają ograniczone możliwości samoregeneracji.


    Stosując wyroby gorczycowe
    (na miejsca chorobowe lub śpiąc na materacu wypełnionym gorczycą),
    człowiek, w sposób naturalny, biologicznie regulowany, jest optymalnie zasilany bioenergią.
    Nieustające pozytywne promieniowanie, uzupełnianie i transformacja energii usprawnia własne, obronne, samoleczące mechanizmy, doprowadzając organizm do stanu równowagi, a wzmacniając układ immunologiczny zapobiega dalszym zachorowaniom.

    Stosowanie wyrobów gorczycowych powoduje wzrost odporności ogólnej organizmu, rzadsze występowanie infekcji dróg oddechowych, schorzeń alergicznych i szybsze cofanie się zmian chorobowych, zwłaszcza schorzeń ortopedycznych.

    Gorczyca jest naturalnym regeneratorem sił życiowych
    Usuwa zmęczenie, poprawia samopoczucie, likwiduje bezsenność, reguluje działanie układu nerwowego ( poprawa nastroju w nerwicach i depresjach, wyciszenie psychiczne osób nadpobudliwych).
    Jest pomocna w leczeniu zaburzeń hormonalnych (poprawa przemiany materii i regulacja wagi ciała).

    W odróżnieniu od środków farmakologicznych
    wyroby gorczycowe nie osłabiają siły mięśniowej, nie powodują uczucia rezygnacji, co jest przeszkodą w poprawnej rehabilitacji, ale ułatwiają aktywność mięśniową przez naturalne rozluźnienie mięśni.
    Poprawiają poza tym krążenie przyczyniając się do zwiększenia aktywności, energii życiowej i poprawy psychicznego samopoczucia. Korzystny wpływ na psychikę oraz poprawa pracy mięśni zapewnia możliwość uzyskania lepszych wyników podczas rehabilitacji i ułatwia zachowanie większej sprawności ruchowej w codziennym życiu.

    Lepsze samopoczucie psychiczne i fizyczne
    pojawiające się przy stosowaniu wyrobów gorczycowych ma wpływ na poprawę ukrwienia ogólnego, regulację hormonalną i normalizację napięć mięśniowych. Dzięki temu wyroby gorczycowe znalazły szerokie zastosowanie w leczeniu niedowładów połowiczych na tle udaru mózgu,
    w przypadku zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa (dyskopatia), powikłań neurologicznych, w przebiegu miażdżycy, cukrzycy, w padaczkach itp.

    Układ hormonalny
    korzystnie reaguje na gorczycową regulację energetyczną, np. przy zaburzeniach funkcji tarczycy, przysadki mózgowej, gruczołów płciowych, kory nadnerczy.
    Obserwuje się też pozytywny wpływ w zaburzeniach przemiany materii, problemach z nadwagą, ale także w poprawianiu nastroju, a więc w nerwicach, depresjach, psychicznym wyczerpaniu, przemęczeniu, zaburzeniach snu.

    Osoby wrażliwe na niekorzystne zmiany warunków biometeorologicznych zauważają, że po dłuższym korzystaniu z materaca gorczycowego stają się mniej wrażliwi na zmiany pogody.

    Gorczyca posiada właściwości przeciwbólowe
    Właściwości te znane są od tysiącleci. Gorczyca stosowana jest jako skuteczny i bezpieczny środek uśmierzający bóle.
    Leczenie gorczycą stosowane jest głównie przy bólach reumatycznych i zwyrodnieniowych, przy różnego rodzaju stanach zapalnych w układzie kostno-stawowym, przy nerwobólach, migrenach i bólach głowy innego pochodzenia oraz przy bolesnych miesiączkach.

    Nasiona gorczycy przeciwdziałają szkodliwemu promieniowaniu żył i cieków wodnych (zapobiega negatywnemu wpływowi niewłaściwe umieszczonych budynków mieszkalnych).

    Podsumowując
    Systematyczne używanie wyrobów z gorczycy łagodzi między innymi bóle reumatyczne, zwyrodnieniowe kręgosłupa i stawów, bóle mięśniowe, „korzonkowe”, a także poprawia zdrowie przy innych różnych schorzeniach między innymi: w otyłości, astmie, miażdżycy, nadciśnieniu i niedociśnieniu (regulacja), bólach i zawrotach głowy, nerwobólach, zmianach prostaty, obrzękach, łuszczycy, bezsenności.
    Wpływa korzystnie przy podatności do zachorowań na: choroby serca,
    wątroby, nerek, żołądka, depresjach, nowotworach, zapobiega nadmiernemu poceniu się.

    Ze względu na swoją możliwość najlepszego dostosowania się do biopola danej osoby wyroby gorczycowe powinny być stosowane wyłącznie indywidualnie.

    Wyrobów gorczycowych nie należy moczyć (prać).
    Na wyroby gorczycowe można stosować pokrowce z materiałów naturalnych.

    Stuprocentowe działanie gorczycy trwa 3 lata, po czym utrzymuje się jeszcze przez 5 lat w mniejszym natężeniu.

    Wkłady gorczycowe zaleca się wymieniać najlepiej po 2 latach, jest większa pewność i skuteczność działania.

    kwiatgorczycy

    Wyroby z łuski gryczanej są skuteczne w następujących przypadkach:

  • schorzeniach reumatycznych; schorzeniach stawów;
  • silnych bólach mięśni przykręgosłupowych; zmianach zwyrodnieniowych kręgosłupa; dyskopatii;
  • wzmożonym napięciu mięśni w schorzeniach neurologicznych; bólach korzonkowych; nerwobólach;
  • zmianach zwyrodnieniowych stawów biodrowych;
  • stanach zapalnych nerek;
  • terapii, rehabilitacji i leczeniu (przyśpiesza proces regeneracji i dotlenienie komórkowe);
  • leczeniu wad kręgów szyjnych.


  • Historia materaców i poduszek z łuską gryki jest bardzo stara - ma ponad dwa tysiące lat. Wszystko zaczęło się od uprawy gryki w górskich rejonach Azji. Na terenie dzisiejszych Indii i Pakistanu, u podnóża Himalajów. Stamtąd gryka przywędrowała do Chin, Japonii, Korei i do Azji Środkowej. Jednak na terenach Europy Środkowej i Wschodniej gryka jako roślina jadalna była znana już w czasach neolitu.

    W uprawie stosuje się dwa gatunki gryki: gryka zwyczajna (Fagopyrum sagittatum) i jej japońska odmiana (var. Emarginatum) oraz gryka tatarka (Fagopyrum tataricum).

    W dzisiejszych czasach grykę uprawia się niemal na całej północnej półkuli, szczególnie w Azji i Ameryce Północnej. Ziele gryki (a więc także łuska) zawiera bardzo duże ilości witaminy P (rutyna). Jeszcze niedawno to właśnie gryka była głównym surowcem do pozyskiwania tego związku, używanego w medycynie konwencjonalnej.

    Przyjrzyjmy się jednak materacom i poduszkom wypełnionym łuską. Dlaczego mielibyśmy używać materace i poduszki z łuską gryki w środku? Co jest w nich tak wyjątkowego?

    Możemy popatrzeć na to z kilku różnych stron. Najprostsza prawda jest taka: chcemy dobrze i zdrowo się wyspać. Do tego właśnie służą materace i poduszki. Te wypełnione łuską gryczaną nie są za miękkie, nie są też jednak za twarde.

    Najważniejszą ich cechą jest to, że nie zapadają się pod ciężarem naszego ciała, nie sprężynują. Są bardzo solidnym podparciem dla nas. Niemal wszystkie materace jakie możemy kupić w sklepie mają tą cechę, że wraz z każdym przemieszczeniem się naszego ciała wracają do swojej poprzedniej pozycji. Czyli odkształcenie materaca pod nami wymaga energii, która jest zawarta potencjalnie w naszym ciele. Natomiast łuska gryki zawarta w materacu bądź poduszce nie wraca do poprzedniej pozycji automatycznie, gdy zwolnimy nacisk. To mniej więcej tak, jakbyśmy leżeli na piasku - piasek odkształci się pod nami i nie wróci do poprzedniej pozycji. Taka jest właśnie zasada, którą się wykorzystuje w tego typu materacach i poduszkach. Łuska gryki zawarta w materacu przemieszcza się w nim, poddając się naszemu ciału - dzięki temu dopasuje się do niego. Materac inaczej będzie ukształtowany pod kimś, kto śpi na boku a inaczej pod kimś śpiącym na plecach czy na brzuchu.

    Charakterystyczną cechą tego typu materaców i poduszek jest cichy szelest, do którego niektórzy potrzebują się przyzwyczaić. Niektórym osobom nie przeszkadza on w ogóle, niektórzy potrzebują jednak kilku dni na przyzwyczajenie się do niego. Potem jednak już praktycznie tego nie słychać. To jeden z naturalnych odgłosów, tak jak szum wiatru czy odgłos kropel deszczu. Ten szelest jest potwierdzeniem przemieszczania się wobec siebie setek tysięcy pojedynczych łusek.

    Poduszki i materace zawierające łuskę gryki są dobre dla alergików. Nie powinny uczulać. Nie są mi do tej pory znane przypadki uczuleń na łuskę gryki. Tak więc należy przyjąć, że łuska gryki, a zatem materace i poduszki nią wypełnione nie uczulają. Produkuje się nawet materacyki dla niemowląt z łuską gryczaną. Ma też tą przewagę nad sztucznymi wyrobami antyalergicznymi, że nie jest pozbawiony naturalnych składników. Łuska gryki pochodzi prosto z natury i jest przez nasz organizm łatwo akceptowalna.

    Łuska gryki, gdy jest sucha, nie pleśnieje, nie atakują jej pasożyty, nie nasiąka wodą. Nie trzeba jej czyścić. Można jedyne od czasu do czasu przewietrzyć taki materac lub poduszkę.

    Ewenementem w świecie przyrody okrzyknięto łuski gryki, takie w nich bogactwo składników, ważnych dla zachowania i ratowania zdrowia; zawiera aż sześć flawonoidów: isoritexim, rutynę, orientin, vitexin, guercetin oraz isoorientin. Łuski gryki mają też właściwości antyutleniacza, zaś obecność tanin uniemożliwia rozwój bakterii, pleśni i grzybni

    Wszystkie składniki zawarte w łusce gryczanej mają znaczący wpływ w zapobieganiu chorobom serca, rozwojowi nowotworów, oczyszczają organizm z wolnych rodników, usprawniają funkcje trzustki, regulują ciśnienie, cholesterol, poziom cukru we krwi, zwiększają odporność oraz wzmacniają naturalną żywotność organizmu.

    Muszelkowata budowa łuski gryczanej oraz kanałowa budowa materaca gwarantują naturalny przepływ powietrza pod pacjentem. Ma to wybitne działanie przeciwodleżynowe. Związki tanin uniemożliwiają rozwój roztoczy, pajęczaków, bakterii gram(+), gram(-).

    Łuska gryki to dobrodziejstwo jonów ujemnych, które gwarantują prawidłowe biopole dla naszego organizmu, duża zawartość związków celulozowo-ligninowych w łusce gryki gwarantuje najniższy poziom wilgotności, co ma olbrzymie znaczenie w przypadku chorób reumatologicznych i zwyrodnieniowych.

    luska-gryki

    Właściwości bursztynu:

    Według Encyklopedii Brytyjskiej, bursztyn to jeden z lepszych leków na dolegliwości reumatyczne i astmatyczne.

    Badania wykazały, że kamień ten zawiera wiele cennych mikroelementów: krzem, magnez, żelazo, wapń, potas, związki organiczne połączone z jodem, substancje lotne, kwasy żywiczne.

    Korzystnie na nasze zdrowie wpływa bursztyn surowy, czyli nieszlifowany.

    Ma właściwości antybakteryjne, ułatwia gojenie, a także obniża ciśnienie tętnicze, wzmaga wydzielanie żółci, uspokaja, aktywizuje organizm do walki z chorobami i do regeneracji.

    Cała prawda o bursztynie

    Bursztyn, jantar, amber to kopalna skamieniała żywica, pochodząca z trzeciorzędowych drzew iglastych, o której do dziś nie wszystko jeszcze wiadomo. Mineralogia określa bursztyn jako ciało organicznego pochodzenia, niejednorodne chemicznie, obdarzone swoistymi właściwościami fizykochemicznymi.

    Radiesteci nazywają go kamieniem życia, ponieważ może dostarczać naszemu organizmowi życiodajnych elektronów i jonów ujemnych. Bursztyn w pierwotnej postaci, w normalnych warunkach ciśnienia i temperatury jest nierozpuszczalny w wodzie, w niewielkim stopniu rozpuszcza się tylko w niektórych rozpuszczalnikach organicznych tj. alkohol etylowy, eter naftowy czy benzen. Bursztyn może mieć barwę od jasnożółtej do brunatnej, może być prześwitujący lub nieprzezroczysty. Często zawiera zatopione pozostałości roślin lub zwierząt. Ma szeroki zakres temperatur topnienia od 250-400şC. Pod względem chemicznym zawiera ok. 80% węgla, 10% wodoru i tlenu. Skład bursztynu jest różny i zależy w dużym stopniu od miejsca pochodzenia i wieku. Zdarza się, że skład surowca z tego samego złoża różni się między sobą, dlatego nie może służyć do identyfikacji. Polimeryczny charakter bursztynu odpowiada za jego ograniczoną rozpuszczalność. W nierozpuszczalnej sieci polimeru znajdują się składniki rozpuszczalne, które można wyekstrahować przy pomocy odpowiednich rozpuszczalników.

    Właściwości energizujące bursztynu występują w bursztynach niepolerowanych, niestopionych, czyli w postaci naturalnej, natomiast badania wykazały, że wzrastają znacznie po jego zmikronizowaniu (rozdrobnieniu). Ważne jest, aby podczas rozdrabniania kawałków bursztynu nie spowodować znacznego wzrostu temperatury, która towarzyszy procesowi tarcia. Wzrost temperatury może spowodować stopienie bursztynu i utratę jego cennych właściwości. Podczas mielenia wyzwalają się z masy bursztynu wolne elektrony i wyczuwalny jest zapach terpentyny (karen, p-cymen – związki o charakterze lotnym znajdujące się w żywicy). P-cymen i monoterpeny np. karen powiązane są z główną masą bursztynu poprzez wiązania kompleksowe, w których obecne są wolne elektrony o działaniu energizującym. Rozerwanie wiązań w bursztynie powoduje uwolnienie wolnych elektronów oraz składników aromatycznych. Uwolniona energia bursztynu aktywuje ATP (adenozynotrójfosforan) zawarty w komórkach do działania w kierunku ich odnowy i zwiększenia aktywności biologicznej. W ATP magazynowana jest energia niezbędna do przebiegu wszystkich procesów metabolicznych komórki. Jest ona wytwarzana w łańcuchu oddechowym. W procesie syntezy ATP następuje magazynowanie energii a jej uwalnianie w procesie hydrolizy. Zwiększenie zmagazynowanej energii w ATP poprawia naszą witalność.

    W magiczną i leczniczą moc bursztynu wierzono od najdawniejszych czasów. Zachowane do dziś bursztynowe wisiorki z epoki kamienia interpretuje się jako amulety stosowane w magii łowieckiej przez prehistorycznych mieszkańców ziem nadbałtyckich. Najczęściej występują one w formie płytek lub okrągłych tarczek z ornamentami geometrycznymi, nacięciami w formie zygzaków i kropek, czasem ze stylizowanymi wyobrażeniami ludzi i zwierząt, a także w postaci zoomorficznych i antropomorficznych figurek. Tajemnicze i niewytłumaczalne właściwości bursztynu, a zwłaszcza moc przyciągania, musiały wywoływać lęk i podziw człowieka pierwotnego. Nic dziwnego, że tak niezwykłemu kamieniowi zaczęto przypisywać magiczne właściwości. Wierzono zapewne, że zabranie ze sobą na polowanie bursztynowej zawieszki lub figurki w kształcie zwierzęcia zapewni polującemu udane łowy. W okresie neolitu składano bursztynowe ofiary pod domami, jako zabezpieczenie ich mieszkańców przed wszelkimi nieszczęściami (taka neolityczna wersja ubezpieczenia). W starożytnym Rzymie bursztyn był popularny jako materiał zdobniczy, ale także przypisywano mu moc ochronną. Wierzono, że zapobiega on zapaleniu migdałów, leczy ból gardła i trudnościach z oddawaniem moczu. Zawieszony na szyi zwalczał gorączkę a podany z miodem poprawiał wzrok. Zmielony na mąkę lub pity z wonną żywicą przeciwdziałał dolegliwościom żołądkowym.

    Średniowieczna medycyna przejęła większość przekonań o pozytywnym oddziaływaniu bursztynu dodając swoje własne zalecenia. Mnisi klasztorni zalecali spożywanie bursztynu w formie nalewki na piwie przy bólach brzucha, a na mleku przy chorobach pęcherza. Lekarze arabscy polecali bursztyn przy biegunce i krwotokach. Również Mikołaj Kopernik ordynował bursztynowy proszek na dolegliwości sercowe. Poradniki medyczne zalecały noszenie bursztynu przy sobie, a także okadzanie bursztynowym dymem miejsc dotkniętych epidemią dżumy. Źródła z końca XVII wieku odnotowały, że w czasie fali zarazy w miastach nadbałtyckich nie zmarł żaden z pracujących tam bursztynników. Dym ze spalanego bursztynu, jak również bursztyn sproszkowany spożywany w formie nalewki miały pomagać przy leczeniu zapalenia dróg oddechowych, w łzawieniach oczu, bólach głowy, zaburzeniach snu, konwulsjach, dolegliwościach miesiączkowych, krwotokach i przy porodach. W Chinach stosowano bursztyn bałtycki zmieszany z opium jako skuteczny środek uspokajający, przeciwbólowy i rozkurczowy.

    W polskiej medycynie ludowej, zwłaszcza na terenie Kurpiów, bursztyn był bardzo popularnym środkiem leczniczym, a także strzegącym "od uroku". Podawano go dzieciom do gryzienia dla złagodzenia bólu podczas ząbkowania. Jantarem, bo tak najczęściej nazywano owy cudowny kamień, leczono reumatyzm, choroby oczu i gardła, a nawet bezpłodność. Kawałek nieoszlifowanego bursztynu przyłożony w okolice splotu słonecznego stabilizuje pracę serca, układu krążenia i śledziony. Specjaliści od medycyny naturalnej zalecają, by przy sercowych dolegliwościach włożyć kawałeczki bursztynu do kieszeni koszuli. Przy zaburzeniach pracy tarczycy można nosić bursztyn na szyi (podobnie przy astmie, bronchicie, zapaleniu migdałków, czy bólach zębów).

    W XIX wieku składy aptekarskie zaopatrzone były w różne jantarowe balsamy, maści i nalewki służące do celów leczniczych jak i kosmetycznych. Bursztyn reklamowano również jako skuteczny środek przeciwko negatywnym skutkom palenia tytoniu. Najczęstszymi środkami zapobiegawczymi stały się masowo produkowane fajki i cygarniczki z bursztynowymi ustnikami.

    Wiara w dobroczynne działanie bursztynu, poparta wynikami badań naukowych, okazała się uzasadniona. Odkryto, że kwas bursztynowy działa jak biostymulator - pobudza system nerwowy, reguluje pracę nerek i jelit, jest środkiem przeciwzapalnym i antytoksycznym. Na bazie tego składnika wyrabia się maści i kremy na dolegliwości reumatyczne, astmatyczne, owrzodzenia i podrażnienia skóry oraz na schorzenia oskrzeli, gardła i tarczycy. Kwas i olej uzyskane z bursztynu wykorzystywane są też przez przemysł kosmetyczny, gdyż niszczą wolne rodniki i bakterie oraz mają właściwości dezynfekujące, a także łagodzące skutki oparzeń i ukąszeń owadów. Z tych względów producenci prześcigają się w oferowaniu wciąż nowych pomysłów na wykorzystanie bursztynu - na rynku można dostać wypełnione bursztynem materace, poduszki, maty dla zwierząt, wkładki do butów z bursztynowym miałem, wsporniki pod plecy i szyję dla kierowców, bursztynowe kadzidełka i wiele innych tego typu przedmiotów. Specjaliści od medycyny naturalnej uważają, że każdego z nas otacza pole elektromagnetyczne. Na skutek stresu, czy choroby pojawia się w nim nadmiar ładunków dodatnich. Tymczasem nasz organizm funkcjonuje prawidłowo, gdy między ładunkami dodatnimi i ujemnymi istnieje równowaga. To dzięki bursztynowi, który wytwarza przyjazne nam ładunki ujemne, możemy ją odzyskać. Badania wykazały, że kamień ten zawiera wiele cennych mikroelementów: krzem, magnez, żelazo, wapń, potas, związki organiczne połączone z jodem, substancje lotne, kwasy żywiczne. Korzystnie na nasze zdrowie wpływa jednak bursztyn surowy, czyli nieszlifowany. Ma wtedy właściwości antybakteryjne, ułatwia gojenie, a także obniża ciśnienie tętnicze, wzmaga wydzielanie żółci, uspokaja, aktywizuje organizm do walki z chorobami i do regeneracji.

    bursztyn

    ORKISZ i jego właściwości

    CO TO JEST ORKISZ?

    Jest to nazwa właściwa dla podgatunku pszenicy zwyczajnej (Triticum aestivum). Pszenica ta ma luźny kłos i łamliwą osadkę. Orkiszem również nazywa się jęczmień dwurzędowy (Hordeum distichon). Występuje w formie nagiej, czyli takiej gdzie plewki są nie zrośnięte z ziarnem.

    Jest to stary gatunek zboża. Już w czasach starożytnych był znany, ceniony i częściej uprawiany niż obecnie. Na Bliskim Wschodzie uprawiali go Izraelici, a w Europie Germanie i Rzymianie. Ci ostatni uznawali orkisz za pokarm dający siłę, spożywany był przez gladiatorów i zawodników igrzysk. Wcześniej ponoć znany był na Kaukazie i w Mezopotamii.

    W XII wieku właściwości tego zboża rozpropagowała przeorysza klasztoru Benedyktynów Hildegarda z Bingen, wizjonerka i uzdrowicielka. Mniszka uważała, że orkisz jest najlepszym ziarnem zbożowym, działa rozgrzewająco i jest bardziej wartościowy niż inne ziarna. „Orkisz prowadzi do dobrej krwi, daje rozluźniony charakter i cnotę zadowolenia” - uważała przeorka klasztoru Benedyktynów.

    ZBOŻE ODKRYTE NA NOWO
    Cudowne właściwości pszenicy orkisz są odkrywane na nowo. Powraca ona do łask dzięki wielorakim zaletom i dzięki wzrostowi upraw ekologicznych. Część z tych zalet stało się tematem badań naukowych i została potwierdzona jako prawdziwa. Badania nad orkiszem trwające trzydzieści pięć lat prowadzili dr medycyny Gottfield Hertza i naturoterapeuta Wighard Strehlow z Konstancji. Naukowcy odkryli, że najwartościowsze składniki znajdują się, nie tak jak w znanych nam dotychczas gatunkach zbóż, w łusce, ale w ziarnie wewnętrznym. Wykryli w nim obecność rodanidu, substancji biologicznie czynnej, która jest naturalnym antybiotykiem występującym w ślinie, krwi i mleku kobiecym. Chroni ona karmione dzieci przed infekcjami, wzmacnia układ odpornościowy, wspomaga procesy krwiotwórcze. Według naukowców systematyczne stosowanie materaca z łuski orkiszowej wzmacnia, regeneruje wszystkie narządy i układy w organizmie, przywraca zdrowie.

    ,,Orkisz z uprawy ekologicznej jest przydatny w leczeniu wielu schorzeń. Wskazany dla chorych po zawale serca. Wzmacnia narządy zmysłów, a także spowalnia procesy ich starzenia się. Ponadto stanowi znakomitą ulgę w cierpieniach u osób przemęczonych, cierpiących na bóle głowy i bezsenność.

    Orkisz niewątpliwie zawdzięcza swoje odrodzenie produkcji ekologicznej. Należy do zbóż najmniej wymagających, jeśli chodzi o uprawę. Jest odporny na warunki pogodowe, może być uprawiany na ubogich glebach. Nie wymaga stosowania nawozów sztucznych. Co ciekawe, zaobserwowano, że przy wysokim nawożeniu pszenica ta wyrasta wysoka i daje mały plon. Jest więc zbożem ekstensywnym. W gospodarstwach ekologicznych wydajność ulega zwiększeniu dzięki stosowaniu kompostu. Poza tym mocna łuska otaczająca ziarno skutecznie zabezpiecza przed skażeniem zanieczyszczeniami z atmosfery, a nawet promieniowaniem radioaktywnym.

    ZASTOSOWANIE PODUSZKI Z ŁUSKĄ ORKISZU
    Poduszkę najczęściej należy stosować w razie:
    -braku snu,przewlekłym katarze, przeziębieniu, zapaleniu zatok
    -choroby układu nerwowego, pokarmowego, nadmiernym stresie, depresji
    -stanów zapalnych, gorączki, chorób układu krążenia, układu kostnego, stanach reumatycznych i anemii
    -alergii, astmy oraz schorzeniach górnych dróg oddechowych

    WYROBY Z ŁUSKI ORKISZU CHARAKTERYZUJĄ:
    DZIAŁANIE PRZECIWBÓLOWE - zmniejszanie dolegliwości w chorobach kręgosłupa szyjnego, piersiowego, w dyskopatii, w chorobach stawów
    DOSKONAŁA WENTYLACJA ZMNIEJSZAJĄCA POCENIE SIĘ - łuska doskonale chłonie i oddaje wilgoć, dzięki czemu pozostaje cały czas chłonna, nie nagrzewając się do naturalnej temperatury ciała człowieka,
    UŁATWIANIE REHABILITACJI - zmniejsza napięcie tkanki łacznej i wiązadeł,
    DZIAŁANIE PRZECIWODLEŻYNOWE - materac wypełniony łuską dopasowuje się łatwo do ciała osoby leżącej, nie stwarza stałych nacisków na ciało, w naturalny sposób zapobiegając odleżynom i odparzeniom,
    POPRAWIANIE JAKOŚCI SNU - przede wszystkim poprzez neutralizowanie szkodliwego promieniowania
    POPRAWIANIE KRĄŻENIA - szczególnie obwodowego, polecany przy żylakach, miażdzycy,bólach głowy i migrenach, stopie cukrzycowej,

    MATERAC I PODUSZKĘ MOŻNA STOSOWAĆ OBUSTRONNIE.

    DODATKOWO MATERAC Z ŁUSKĄ ORKISZU DZIAŁA PRZECIWBÓLOWO ZE ZDWOJONĄ SIŁĄ.DOTYCZY TO W 100 % BÓLI KRĘGOSŁUPA, STAWÓW,BÓLI KORZONKOWYCH, ZWYRODNIENIOWYCH ORAZ REUMATYCZNYCH.

    ORKISZ CHARAKTERYZUJE SIĘ WIĘKSZĄ ZDOLNOŚCIA PRZYSTOSOWAWCZĄ I ODŻYWCZĄ. PORÓWNUJĄC JĄ Z PSZENICĄ ZWYCZAJNĄ MA WIĘKSZĄ ZAWARTOŚĆ BIAŁKA (13-17%) , ZWIĄZKÓW MINERALNYCH I GLUTEN DOBRZE PRZYSWAJALNY PRZEZ NASZ ORGANIZM.

    * Dieta Orkiszowa powoduje spadek poziomu cholesterolu we krwi
    * jedząc ziarna Orkiszu diabetycy mogą ( po koniecznej konsultacji z lekarzem ) zażywać znacznie mniej insuliny
    * kleiki Orkiszowe sprawdzają się najlepiej u osób z wysokim poziomem cholesterolu we krwi oraz u diabetyków
    * ziarna Orkiszu przyspieszają przemianę materii, podczas gdy maka Orkiszowa raczej ją spowalnia
    * zupa ( kleik ) z Orkiszu dla chorych na biegunkę i po swieżo przebytej operacji
    * ziarna Orkiszu zapobiegają powstawaniu kamieni żółciowych
    * Orkisz szybko powoduje pozostające na długo uczucie nasycenia

    Orkisz może stać się wspaniałym wypełnieniem poduszek, materacy itp. poprawiając krażenie i pomagając przy wzmożonym napięciu, bólach reumatycznych lub też przy problemach ze snem.

    Orkisz w smaku przypomina orzechy i zawiera składniki nie znajdowane w zwykłej pszenicy, które w ciele działają jak antyutleniacze. Jest także bardzo bogaty w minerały, aminokwasy, nasycone kwasy tłuszczowe, witaminę B, żelazo i białko.

    JEST BARDZO WYGODNY W UŻYTKOWANIU, NIE UGNIATA SIĘ I UTRZYMUJE SWOJĄ NATURALNĄ SPRĘŻYSTOŚĆ DZIĘKI CZEMU DZIAŁA PRZECIWODLEŻYNOWO.

    Orkisz jest jednym z najmniej wymagających zbóż, jest odpornym na warunki pogodowe, stabilnym zbożem, dającym się dobrze uprawiać na ubogich, kamienistych glebach aż do wysokości 1500m n.p.m.. W związku z jego niewielkim zapotrzebowaniem na azot, uprawiany może być bez problemu na terenach ochrony wód.

    Orkisz zawiera w swoim składzie 56% skrobii, 11,6% białka, 2,7% tłuszczu i 2% składników minieralnych. Szczególnie ważne obok dużej zawartości białka, w którym - co najmniej w ilościach śladowych -, zawarte są wszystkie istotne dla człowieka aminokwasy i przyjaznych dla serca i układu krążenia nienasycone kwasy tłuszczowe, są składniki mineralne i witaminy. Orkisz zawiera ich więcej niż jakiekolwiek inne pszeniczne ziarno. Dla piekarzy jest orkisz prawdziwym darem w związku z jego wysoką zawartością kleju, dzięki któremu wypiekać można "wyjątkowo dobry chleb o charakterystycznym, orzechowym aromacie" (Koenig).

    Dojrzały orkisz zawiera znacznie ilości kwasu krzemowego, który roślina wyciąga z mineralnych gleb. Kwas krzemowy jest ważny dla skóry, włosów i paznokci i rozjaśnia umysł wzmacniając aktywność mózgu i koncentrację. Cynk w orkiszu jest uznanym terapeutykiem wątroby.

    Odporność na warunki atmosferyczne, brak wymogów i duże walory odżywcze kwalifikowały orkisz w przeszłości jako zboże terenów górskich. Wypierany przez wysokowydajne przenice przez dziesięciolecia, zachował się on do dnia dzisiejszego w dużej mierze tradycyjnie w niszach alpejskich. Nic dziwnego, że obecne badania i rozwój nowych gatunków biorą swoją genezę w Szwajcarii.


    Łuska prosa
    Proso zwyczajne (Panicum miliaceum L.) gatunek roślin jednorocznych należący do rodziny wiechlinowatych. Pochodzi z Azji.
    Zaliczane jest do najstarszych roślin uprawnych
    Pod względem wartości odżywczej ziarno prosa wprawdzie nie dorównuje ziarnu innych zbóż, ale po oddzieleniu łuski przy przerobie na kaszę zyskuje na wartości odżywczej. Kasza jaglana pod względem zawartości białka przewyższa ryż, kaszę gryczaną, a pod względem zawartości tłuszczu ustępuje tylko płatkom owsianym, stąd też uważana jest za pełnowartościowy pokarm dietetyczny.

    Ziarno prosa jest jednym z najdłużej znanych ludzkości zbóż. Początki jego uprawy sięgają starożytnych Chin, gdzie już 7000 lat temu było tak istotnym składnikiem pożywienia, że czczono proso jako roślinę świętą.
    Mąka z prosa jest cennym źródłem białka, witamin (szczególnie z grupy B) i soli mineralnych (przede wszystkim wapnia, żelaza, potasu, krzemu i magnezu), ziarno prosa nie zawiera glutenu.
    Można ją wykorzystać jako dodatek do innych mąk w wypiekach pieczywa, ciast, ciastek, naleśników itp. Produkt rolnictwa ekologicznego.

    Ze względu na bardzo twardą łuskę ziaren, proso spożywamy pod postacią kaszy jaglanej. Możemy ją jeść na wiele różnych sposobów:
    jako składnik pasztetów, dań jednogarnkowych, na słodko (z bakaliami, suszonymi owocami albo musem owocowym), w postaci kremu (w towarzystwie innego zboża) i w końcu - w postaci kotletów.
    Potrawy z kaszą jaglaną mają cenne właściwości odżywcze i lecznicze.
    Proso działa alkalizująco (równoważy nadkwasotę), moczopędnie i przeciwgrzybiczo (szczególnie w przypadku kandydozy), wzmacnia nerki, żołądek, śledzionę i trzustkę.
    Proso charakteryzuje się również wysoką zawartością aminokwasów i krzemu. Spożywanie kaszy jaglanej (odpowiednio przygotowanej) jest polecane osobom cierpiącym na dolegliwości takie jak biegunki, wymioty, nudności, czy niestrawność.